Има домови што се фалат со богатство и има домови што шепотат приказна. Домот на Корделија де Кастелан, уметничка директорка на Dior Home и Baby Dior и една од најценетите дизајнерки на ентериери во Париз, е дефинитивно од втората школа. Сместен во срцето на регионот Оаз, еден час северно од Париз, тој е нејзиното лично и творечко засолниште – место каде, како што вели самата, „природата секогаш ја има последната збор”.

Половина Французинка, половина Гркинка, потомка на аристократска лоза што влече траги до Belle Époque, Корделија почнала како практикантка кај Емануел Унгаро на само 16 години. Но покрај модата, нејзината вистинска страст се цвеќињата и градинарството – тема на нејзините две книги. И токму тоа се чувствува во секој агол на овој дом.

„Се обидов да го задржам што е можно поавтентичен и крајно семеен”, вели таа за процесот на уредување. „Обновив многу работи, но не сакав да создадам премногу нов декор. Внимавав да ја зачувам неговата душа.” Резултатот е дом каде наследениот мебел се меша со наоди од пазарите на старини, со ткаенини и предмети собирани со години.

Цвеќињата се клучен елемент – но не онака како што би очекувале. „Не ми се допаѓаат работите што се ‘на свое место’ и премногу наместени”, објаснува Корделија. „Затоа, освен на масите, ги ставам и во ходниците, во бањите. Често ги берам истото утро и ги редам со целосна слобода, речиси како самите да пораснале таму.”

Кога ќе ја прашате која е тајната на добро распоредено цвеќе, одговорот е разоружувачки едноставен: цвеќе од сезоната, тоа е единственото што е важно. А вештачките цвеќиња? „Да ги избегнуваме – природата веќе ни дава доволно.” Истата филозофија на искреност и несовршеност се провлекува низ целиот простор.

Градината е срцето на домот – „со француска страна, чиста и симетрична, и многу англиска страна, со весел неред што е добро организиран”. Регионот Оаз, вели таа, е прекрасен, со мали ридови, долини и неверојатни шуми; недалеку се и замокот Шантиј и историскиот град Санлис. Тука доаѓа речиси секој викенд за да се исклучи од Париз.

А кога прима гости – што го прави често – најважно е луѓето да се чувствуваат добро. „Да биде семејно и природно. Не ми се допаѓа да примам гости на крут или протоколарен начин, тоа не сум јас. Во оваа куќа влегуваат само луѓе што ми значат.” Менито што никогаш не изневерува е нејзиниот колач од модар патлиџан, послужен на големи маси, понекогаш среде градината.

На крајот, кога ја прашуваат дали работата во Dior влијае врз начинот на кој го уредува домот, одговорот ја открива вистинската хиерархија. „Можеби е обратно. Оваа куќа влијае врз мојата работа во Dior. Градината е мојата лабораторија, бидејќи ја имам истата љубов кон цвеќињата што ја имаше и господинот Dior.” Луксузот, се испоставува, не е во цената на предметите – туку во приказната што ја носат.