18-годишен ученик во средно училиште во општината Аеродром беше физички нападнат од двајца врсници – 18-годишник од Трубарево и 17-годишник. Нападот се случи на 14 мај околу 11:10 часот, но беше пријавен во полиција дури на 19 мај од таткото на жртвата – пет дена тишина за нешто што во ниту едно нормално општество не треба да остане без реакција.

Според полициските извештаи, момчето подолго време било малтретирано од истите лица во рамките на училиштето. Малтретирањето не било тајна – училиштето веќе било известено. Тоа значи дека некаде во администрацијата на училиштето постои или записник, или формална пријава, или барем устен извештај од родителите кои се обратиле пред некој инцидент да се случи. И постоела можност за интервенција. Тоа не се случи.

„Младичот подолго време го воднемирувале овие лица во училишниот круг, што претходно било пријавено до училишните власти”, се вели во полицискиот билтен. Тоа е јазик на бирократија – формално мирен начин да се каже „институциите знаеа, и не направија ништо”.

За македонскиот образовен систем ова не е прв случај. Слични инциденти се документираат секоја година во основни и средни училишта, а одговорот е секогаш ист – петрафа состанок со родителите, неколку дена пауза, и тивко продолжување како да ништо не се случило. Прашањето кое се поставува по секој ваков случај е дали гимназиите и средните училишта во Македонија имаат функционални комисии за вршничко насилство, или тоа е уште една институција која постои само на хартија.

МВР соопшти дека презема мерки за натамошна истрага. Двата нападнувачи се идентификувани. Прашањето е дали и одговорноста на училиштето – односно на конкретните лица кои не реагирале на претходните пријави – ќе биде дел од таа истрага. Балканската традиција на „да не се мешаме во туѓо” не е изговор кога едно дете трпело малтретирање со година додека возрасните гледаа.