Во Собранието се водеше расправа за предлог-законите за судската и обвинителската служба – расправа во која и власта и опозицијата се најдоа на иста страна само во едно: дека законите вака како што се, не чинат.

Дел од учесниците бараа предлозите да се повлечат и да се изработат одново, предупредувајќи дури и на можен генерален штрајк во правосудството ако нема промени. Критиките беа остри: „Со вакви закони се казнуваат и се замолчуваат вработените во правосудството”, беше една од пораките упатени кон предлагачите.

Кога едни закони за судовите и обвинителствата предизвикуваат отпор и кај оние што треба да ги спроведуваат, тоа е сигнал што не смее да се игнорира. Реформите во правосудството со години се најавуваат како клучни за европскиот пат на земјата – но реформа што ги плаши самите судии и обвинители не е реформа, туку нешто друго.

Прашањето што останува е кому му служат овие закони. Ако целта е независно правосудство, зошто оние во него стравуваат? А ако пораката навистина е „биди тивок и слушај”, тогаш зборот реформа е само пристоен превез врз нешто многу постаро – обид власта да ја држи раката и врз оние што треба да ѝ судат. Расправата заврши, законите остануваат на маса – и токму таму ќе се види дали критиката нешто значела.