По јавната расправа во Собранието, од Асоцијацијата на оператори за приредување игри на среќа (АСОМ) бараат предлог-законот за игрите на среќа да се повлече и да се изработи целосно одново. Според нив, тој отвора сериозни уставни и економски прашања што не можат да се решат со ситни амандмани.

Претседателот на АСОМ, Васко Илијевски, тврди дека зад заштитничката реторика се крие обид за државен монопол во онлајн-обложувањето. „Како државата може истовремено да биде судија и натпреварувач во истата игра?”, прашува тој. Експертот Зоран Пухач го оцени предложениот даночен модел како „економски неодржлив”, предупредувајќи дека директно би го уништил легалниот пазар – оданочувајќи дури и непостоечка добивка кога реалните приходи се под 1.000 евра, односно оданочувајќи загуба.

Најтешкиот аргумент е човечкиот. Од здружението „Сакам да работам” предупредуваат дека законот би можел да чини околу 10.000 работни места и да предизвика нов бран иселување. А од Националниот совет на инвалидските организации потсетуваат дека илјадници лица со попреченост, кои добиваат поддршка преку програми финансирани од индустријата, би останале без пристап до дневни центри, ортопедски помагала и спортски програми.

Игрите на среќа лесно се прогласуваат за општествено зло – и за дел од нив тоа е точно. Но кога еден закон се носи набрзина, без вистинска расправа со оние што плаќаат данок и вработуваат илјадници, тогаш прашањето веќе не е за коцкањето. Прашањето е дали државата сака да го регулира пазарот – или сака сама да го преземе. А тоа се две многу различни работи, скриени зад иста заштитничка реторика.