Државниот инспекторат за животна средина без никакво објаснување престана да ги објавува неделните извештаи за надзор. До март 2026 година, секој граѓанин можеше да види каде се вршат инспекции, кои субјекти се проверуваат и дали се пронајдени прекршувања. Сега – молк. Иницијативата „Стоп за Усје” бара одговор: кој ја донел одлуката и врз која основа.

Одговорот на инспекторатот е технички точен, но суштински проблематичен: неделните извештаи не биле законска обврска, па затоа престанале да се објавуваат. Со други зборови – бидејќи законот не нè тера, нема да го правиме. Транспарентноста, која доскоро беше доброволна навика, исчезна штом престана да биде задолжение.

Граѓаните сега мораат да поднесуваат формални барања за информации и да чекаат до 20 дена за податоци што порано беа објавени секоја недела. А тоа е токму спротивно од она што го налага европскиот туининг проект за зголемување на транспарентноста, во кој државата самата учествува.

Иронијата е целосна: во истиот тој март, министерот за животна средина најави формирање на јавен Регистар на загадувачи – ветување за повеќе отвореност – додека инспекторатот тивко ја укинуваше единствената јавно достапна информација за тоа кој и кога се контролира. Едната рака ветува регистар, другата брише извештаи. А меѓу двете раце стои граѓанинот на Скопје, кој секоја зима го брои времето во денови со чист воздух – и сега ќе мора и тоа да го открива сам.