Владата прогласи кризна состојба на целата територија на државата поради опасност од пожари. Трае 30 дена, почнува од 1 август. Формулацијата во соопштението е дека одлуката е „потврда за определбата на Владата да постапува проактивно“. Проактивно – на 31 јули, откако цел месец горело.

Одлуката предвидува активирање на Главниот штаб при Центарот за управување со кризи, кој ќе биде во постојано заседавање и во рок од 24 часа треба да изготви акциски план за превенција и справување со пожарите, преглед на расположливите човечки и материјално-технички ресурси, како и план за координирано дејствување на сите надлежни институции. Сите органи на државната управа се задолжени во целост да ги стават на располагање своите капацитети.

Прочитајте ја последната реченица уште еднаш. Планот за тоа кој што има и кој што ќе прави се пишува во рок од 24 часа од 1 август. Значи, до вчера тој документ или не постоел, или не бил доволно добар за да се применува без прогласена криза. Во земја каде секое лето гори, преглед на расположливите ресурси не е нешто што се прави откако ќе тргне огнот – тоа е нешто што треба да седи готово во фиока од април.

Истиот ден кога заседаваше Владата, во Валандовско горееја две жаришта, а во гаснењето беа вклучени два „ер трактори“ на Дирекцијата за заштита и спасување. Тоа не е анегдота, тоа е контекст: одлуката за криза не дојде од прогноза, дојде од терен што веќе гори.

Кризната состојба не е лоша работа – напротив. Таа отклучува ресурси, координација и командна линија каква што во нормални услови не постои. Проблемот не е што е прогласена, туку што секоја година се прогласува, а секоја година потоа сѐ се враќа на почеток: истите депонии, истите стрништа, истиот тешко прооден терен, истиот број авиони.

За 30 дена ќе истече. Тогаш вреди да се постави едно едноставно прашање до Главниот штаб: што од акцискиот план изготвен за 24 часа остана да важи и во септември, и колку од тие „расположливи капацитети“ навистина беа расположливи кога затребаа?