Стан од 90 квадрати во Мадрид доби една спална соба помалку и многу повеќе живот: кујната се пресели од влезот во срцето на домот

Стан од 90 квадрати во Мадрид имаше класичен проблем што го знае секој што живеел во постар стан: кујната стоеше до влезот, далеку од просторот каде што семејството всушност живее, а распоредот беше лошо поврзан. Дизајнерката на ентериер Ана Малдонадо донесе одлука што на прв поглед звучи како загуба. Отстрани една спална соба. Кујната ја пресели таму, а дневната соба, трпезаријата и кујната ги спои во еден голем заеднички простор.

Целта беше мир, но без стан што изгледа како хотелска соба. Основата е во меки неутрални тонови, а врз неа се надградуваат дрво, зелени и земјени нијанси. Заоблените форми на мебелот ги омекнуваат правите линии на архитектурата, а оригиналните бетонски греди се оставени видливи.

Дневна соба во која формите украсуваат

Дневната соба е современа, но тешко се става во фиока – некои парчиња намигнуваат кон други децении. Троседот е од Eneas, фотелјите и помошните масички од Sklum, а тепихот од Kilombo Home ја врзува групата за седење без да ја затвори. Во позадина се гледа трпезаријата, па двете зони остануваат поврзани.

Мирната палета не значи рамна соба. Контрастот го носат различните текстили, зелената боја, препечените тонови и ситните украси. ТВ-комодата од масивно дрво е дизајнирана специјално за овој стан, а фотографиите од YellowKorner и предметите на полиците му даваат личен печат.

Трпезаријата е новото срце на домот

Пред реновирањето кујната беше до влезот. Најголемата промена беше токму отстранувањето на една соба и преместувањето на кујната во оваа зона, за дневната соба, трпезаријата и местото за готвење да функционираат како еден простор. Масата и столовите се од Sklum, вазните од Pols Potten, а обоениот бетонски столб е изработен од Хуан де Карденас.

Кујна по мерка што не сака да се гледа како кујна

Отворената кујна со остров е третирана како дел од дневната зона и е целосно дизајнирана по мерка. Материјалите се дабово дрво, маслинесто зелен лак, мермер и огледало. Зелената боја ја поврзува кујната со другите делови од станот, како конец што се провлекува низ домот. Ормарите се од Garcia House, плочата од Mastone, а рачките се дизајнирани специјално, во ист јазик со ентериерот.

Ѕидот меѓу горните и долните елементи е обложен со огледало. Тоа ѝ дава длабочина на кујната, ја рефлектира светлината и ја одржува визуелната врска со дневниот простор – од одредени агли, во огледалото се гледа трпезаријата.

Зелената боја ја обвива спалната соба

Од дневната соба погледот продолжува низ ходникот кон спалните соби. Бетонските греди се зачувани во дневната зона, во ходникот и во втората спална соба, како суров контраст на дрвото, ткаенините и меките бои. Во главната спална соба зелената од кујната станува посилна и го покрива целиот ѕид зад креветот. Таблата на креветот е изработена по мерка, а на ноќните масички стојат ламбите Pipistrello на Martinelli Luce, дизајн на Гае Ауленти.

Гардеробата е тесна, правоаголна и има прозорец. Еден непрекинат ред бели врати на ормари со дрвени рачки е поставен само на едната страна, а ѕидот на крајот е покриен со огледало. Бањата бега од вообичаените решенија: огледало со брановидна рамка ја крши строгата геометрија на лавабото, а порцеланските аплики ѝ даваат ретро допир.

Втора спална соба со свој карактер

Во втората спална соба се влегува низ дрвена рамка на вратата, а десно стои ред ормари во ист дизајн како гардеробата во главната спална соба. Атмосферата е топла и поинаква: тапацирана табла на креветот со заоблени линии, фотелја Roly Poly на Driade, слика од The Poster Club, ламби од Dyke & Dean и украси од Ferm Living и HK Living. Последната бања има уметничко дело на ѕидот како неочекувана централна точка, а дрвениот мебел внесува топлина врз светлата основа.

Филозофијата на Малдонадо е да се избегне апсолутната неутралност и мирот да се гради со одмерен избор на материјали, бои, текстили и парчиња со личност. За резултатот вели дека новиот распоред го направил домот „поудобен, полесен за живеење и потопол“.

Поуката не е во брендовите на мебелот. Поуката е во смелоста една соба да се жртвува за распоред што ги собира луѓето на едно место. Колку станови во нашите блокови би живееле поинаку ако кујната се пресели само неколку метри подалеку од влезот?