Кога министерот за внатрешни работи признава дека е „шокиран” од одлуката на обвинителството, тоа значи едно од две: или системот за гонење на коруптивни кривични дела во оваа земја не функционира – или функционира на начин што самиот министер не го разбира. Во двата случаја – проблемот е голем.

Министерот Панче Тошковски вчера во ТВ интервјуа изјави дека е „огромно разочаран” од одлуката на Обвинителството за гонење на организиран криминал и корупција да го заврши предметот „Мазут” – истрагата за набавката на гориво за ТЕЦ Неготино во која беа вмешани 13 лица. „Никој не може да ме убеди дека тогаш имало докази, а сега нема”, изјави Тошковски за Канал 5.

Тоа е силна изјава од министер чии полицајци ја извршија истрагата заедно со обвинителството, поднесоа кривична пријава, и побараа притвор за определени осомничени. Меѓу нив: бизнисменот Асмир Јахоски (Пуцко Петрол), Ерзан Сулкоски и Ратко Капушевски (РКМ), и поранешниот директор на ЕСМ Васко Ковачевски. Кога министер за внатрешни работи каже дека не може да биде убеден за затворање на свој случај – тоа повеќе од обична политика.

Контрадикторност што не се одговара

Тошковски истовремено го брани премиерот. „Не верувам дека Мицкоски би се мешал во работата на обвинителството”, вели министерот – иако и Мицкоски и обвинителот Ненад Савески признаа дека телефонски разговарале за предметот. Самиот премиер изјави дека „очекува” предметот да биде повторно разгледан. Што е тоа ако не „мешање во работата на обвинителството”?

Министерот за внатрешни работи се наоѓа во невозможна позиција: да биде „шокиран” од обвинителството, и истовремено да тврди дека премиерот – кој телефонски притисна на тоа исто обвинителство – не направил ништо нерегуларно. Едно од двете не може да биде вистина. Или обвинителството затвори предмет под притисок (што го прави Тошковски „шокот” логичен, но имплицира криминал на премиерско ниво) – или обвинителството затвори предмет од соби професионален суд (што го прави Тошковски „шокот” чисто перформативен).

Овој случај е тест за тоа што останало од институционалната независност во Македонија. Имавме 13 осомничени. Имавме истрага координирана меѓу МВР и обвинителство. Имавме барање за притвор и обвинителен предлог. И сè завршува во „шок”, премиерски телефонски разговор, и министер кој вели „случајот не е затворен” – иако формално веќе е. Гледате ли како во оваа реченица нема никаква институција што е јасна за тоа што следува?

Тошковски ветува дека јавноста „ќе види што е откриено”. Што всушност значи: МВР ќе пушти информации преку медиумите, ако обвинителството не сака. Тоа е модел кој со децении не функционира – бидејќи го преобразува криминалното гонење во медиумски конфликт меѓу институции. И граѓаните на крајот не добиваат правда – добиваат серијал.