Четири километри мрежи. Дваесет висечки мрежи, од оние што се најстрого забранети. И 872 парчиња охридска белвица, со вкупна тежина од 116,9 килограми, извадени од водата мртви.

Тоа е билансот од една единствена акциска контрола на Охридското Езеро, спроведена на 1 септември на потегот меѓу струшките села Калишта и Радожда. Полициски службеници од Полициската станица за граничен надзор Охридско Езеро, заедно со Регионалниот центар за гранични работи Запад, по насоки на јавен обвинител ги подигнале мрежите заедно со уловот. Известен е и надлежниот инспекторат за рибарство.

Бројките звучат како успех. И се – но само ако не се запрашате колку долго тие мрежи стоеле таму. Четири километри мрежа не се спушта за една вечер, ниту се вади за пет минути. Ова е инфраструктура, не импровизација.

Белвицата е ендем, не риба од маркет

Охридската белвица не е обична риба. Таа е дел од она што го прави Охридското Езеро едно од најстарите и најпосебните езера во Европа. Секој килограм извлечен со забранета мрежа е дел од фонд кој не се обновува со увоз.

Од МВР најавуваат дека контролите ќе продолжат и во наредниот период, со засилени акции насочени кон откривање на лицата што вршат незаконит риболов и заштита на рибниот фонд. Најавата е добредојдена. Но во соопштението недостига токму она што најмногу интересира – дали е идентификувано или приведено лице кое ги поставило мрежите, и дали е поднесена кривична пријава.

Мрежите се фатени, луѓето не

Тука е разликата меѓу акција и систем. Кога се вади мрежа, се отстранува последицата. Кога се фаќа тој што ја поставил, се менува пресметката на секој следен што размислува да го стори истото.

Ако истрагата остане на нивото на „известен е инспекторатот“, за неколку недели во истите води ќе има нови четири километри мрежа. Затоа што трошокот за сторителот засега изнесува – изгубена мрежа.

Езерото не бара херојство. Бара некој да одговара.