Само неколку часа пред да настапи најавеното примирје меѓу Русија и Украина, руските удари ширум источна Украина однесоа најмалку 27 живота. Запорожје – 12 загинати, околу 20 повредени. Краматорск – 6 мртви, 12 повредени. Дњепар – 4. Полтавскиот регион – 5, меѓу нив и спасители кои дојдоа да се справат со штетите од првите удари.

Зеленски ги нарече нападите „цинични и бесмислени”. Имаше право. Но цинизмот, како што Балканот добро знае, не е грешка во војната – тој е стратегија.

Украина предложи отворено примирје што ќе започне на полноќ на 6 мај, и побара Москва да престане со ударите. Русија одговори со свое „примирје” – но само за 8 и 9 мај, кога традиционално се прославува Денот на победата. Со други зборови: ние ќе паузираме точно тогаш кога нам ни одговара.

Ова е „мирот” што го гледаме секогаш на Балканот – привремен, симболичен, прославенички. Кога Москва го откажа Виена 1989 не за војната во Хрватска, туку за прославата 9 мај, тоа звучи познато на секој што го памти распадот на Југославија. Празникот е поважен од животот.

А зошто токму вечерта пред најавеното примирје бомбардираш гасни постројки во Полтава? Затоа што сакаш да го разнесеш капацитетот на енергетскиот систем точно пред студената половина на годината. Потоа можеш да преговараш од позиција на сила: примирје нудиш кога противникот не може да се грее.

Зеленски бара мир со термини; Путин одговара со датум на прослава. И додека Запад е окупиран со Иран, Ормуз и Трамп, во Украина продолжува истата војна од три години – со една разлика. Сега светот гледа уште поретко.

Дали кај нас, на Балканот, доволно се сеќаваме дека секоја „пауза” во војната на нашите соседи во 1990-тите беше реклама за следната ескалација? Тоа е лекцијата што Запорожје ја учи денеска – на жал, со уште 27 семејства што закопуваат свои.