СДСМ ја притискаат Владата со едноставна теза: додека цела Европа носи антикризни пакети, Мицкоски не прави ништо. Потрошувачката кошница е зголемена за над 3.500 денари од почетокот на кризата. Минималната плата не е зголемена. ИПАРД програмата е блокирана. А летото доаѓа со нов бран поскапувања, велат.

Владата, пак, тврди дека презела дел од предлозите на СДСМ – селективно. Опозицијата вели „недоволно и задоцнето”. Вистината е некаде помеѓу – но повеќе кон вториот опис. Кога цените на гориво, ѓубриво и репроматеријали растат истовремено, земјоделецот не прима СДСМ или ВМРО-ДПМНЕ одговори – прима сметка.

Конкретните бројки кои СДСМ ги наведуваат: инфлацијата директно го јаде приходот на граѓаните, земјоделството е без поддршка, субвенциите доцнат. Есента и зимата, велат, ќе донесат „сериозно нарушен животен стандард”. Тоа може да биде опозициска реторика. Но може и да биде точно. Нафтата скапува, хармоникот на цените се движи нагоре, а одговорот на Владата – засега – е медиумска стратегија повеќе отколку економска.

На граѓаните им е јасна единствената бројка: колку чинела кошница со намирници лани и колку чини сега. Остатокот е политика.