Шпанија отвори врати за масовна легализација на имигранти без документи. Стотици илјади луѓе стојат во редици пред пошти, канцеларии за социјално осигурување и миграциски центри за да поднесат барање за едногодишна дозвола за престој. Услов: минимум пет месеци живеење во Шпанија и чист досие. Рокот е до крајот на јуни.

Владата проценува дека околу 500.000 мигранти може да се квалификуваат, но истражувачкиот центар Функас смета дека бројката може да стигне до 840.000. Премиерот Педро Санчез го нарече ова „чин на правда и потреба” – луѓето кои работат во Шпанија треба да го прават тоа „под еднакви услови” и да плаќаат даноци.

Економската логика е јасна: невработеноста падна на најниско ниво во 18 години – 9,93%. Земјоделството, туризмот и услужниот сектор зависат од овие работници. Еден од пет жители на Шпанија е роден во странство – околу 10 милиони луѓе, претежно од Латинска Америка и Африка. Шпанија веќе шест пати спроведувала програми за легализација меѓу 1986 и 2005, вклучително и под конзервативни влади.

Додека остатокот на Европа ги затвора вратите и гради огради, Шпанија прави спротивно. Дали Санчез е визионер кој ја адресира реалноста на пазарот на труд, или популист кој отвора кутија на Пандора? На Балканот, каде емиграцијата е поголем проблем од имиграцијата, прашањето е уште поиронично: ние луѓе губиме, тие ги легализираат.