Осум години од свадбата на Софија Палацуело: невестата се откажа од тијара, а тијарата ја носеше свекрвата – како ѓердан со сафири

На 6 октомври 2018 година Палатата Лирија во Мадрид, здание од 18 век што било сцена на најважните настани на семејството Фиц-Џејмс Стјуарт, го доживеа уште едно: венчавката на војводите од Уескар. Фернандо Фиц-Џејмс Стјуарт и Солис, син на Карлос Фиц-Џејмс Стјуарт, 19-тиот војвода од Алба, и на Матилде Солис-Бомон, и Софија Палацуело Баросо си кажаа „да“ во утринските часови.

Младоженецот, во униформата на Кралското коњаничко друштво од Севиља, влезе под рака со мајка си, Матилде Солис-Бомон. Софија дојде со својот брат, Фернандо.

Венчаницата ја направи нејзината тетка, дизајнерката Тереза Палацуело, која почина во ноември 2022 година, четири години по свадбата. Фустанот беше со А-силуета, дискретно деколте во форма на буквата В и кратки ракави, а од рамениците се спушташе спектакуларна наметка што се одвојува и истовремено служеше како шлеп. На грбот имаше и препознатлив потпис на Тереза: долг ред обложени копчиња, за кои невестата подоцна раскажа дека им требало подолго време да се закопчаат. Тетка што ја шие венчаницата на внуката – тоа е семејна свадба во вистинска смисла, не каталог.

Невеста без тијара во куќа со тијари

Софија Палацуело ја скрши традицијата на невестите од Куќата Алба и не стави тијара. Нејзиниот пример подоцна ќе го следи и Белен Корсини на свадбата со Карлос Фиц-Џејмс во мај 2021 година. Наместо тијара, носеше едноставен украс за коса со пердуви, дело на модистката Тереза Бриз, врз скромна пунџа инспирирана од балерините.

Тогаш, кој носеше тијара на оваа свадба?

Свекрвата. Матилде Солис, која беше и кума на венчавката, избра елегантен и едноставен темносин костим на Лоренцо Каприле, мантила од шантиј-чипка и еден посебен детал: спектакуларен ѓердан со сафири. Само што тоа всушност беше тијара што ѝ припаѓала на нејзината мајка, Марија Исабел Мартинез Кампос, маркиза од Мотиља – која и самата ја носела како ѓердан на свадбата на ќерка си со Карлос Фиц-Џејмс Стјуарт, денешниот војвода од Алба.

Накитот го изработила златарницата Ансорена на почетокот на 20 век и може да се носи и како тијара и како ѓердан со сафири и дијаманти. Познат е како „Мотиља“, по маркизите од Мотиља, иако според некои експерти претходно бил поврзан со Војводството Сеу д’Уржел и Грофовијата Барбате.

Во оваа приказна е сето она што старите семејства знаат за свадбите: невестата може да се откаже од сјајот, но семејниот накит секогаш наоѓа начин да влезе во салата. Кај нас тоа се дукатите на баба, кај нив – тијара што се преправа во ѓердан. Логиката е иста: свадбата не е само ден на двајца, туку на сите генерации пред нив.