Едно двомесечно срнче од Кичевско, наречено Бамби, е фатено во илегална железна стапица и тешко повредено. Прогнозата беше толку лоша што се разгледуваше и опцијата да биде успиено. Наместо тоа, група луѓе одлучија да се борат за него – и токму таа одлука, повеќе од самата повреда, го открива она што кај нас никој не сака да го каже гласно.

За Бамби се грижи здружението Animal Rescue Project, кое ја презеде одговорноста и продолжува да се бори за неговиот живот. Звучи убаво – додека не се запрашаш зошто тоа мора да го прави едно доброволно здружение, а не државата. Одговорот е непријатен: во Македонија не постои ниту еден специјализиран центар за рехабилитација на повредени диви животни. Ниту еден.

Соседите го решиле тоа. И Бугарија и Грција имаат вакви центри. Кај нас, секој ваков случај се решава со импровизација – активисти, приватни ветеринарни клиники, лични познанства и притисок преку социјалните мрежи. Нема протокол, нема јасна одговорност, нема инфраструктура. Кога ќе се повреди заштитен вид, потребни се дозволи и координација меѓу институции што во пракса не постои, па додека хартиите се вртат, животното чека.

Не е ниту нова тема. Уште во 2021 година Македонското еколошко друштво предупредуваше дека е потребен посветен центар за рехабилитација на автохтоните животни. Поминаа години, а системот сè уште е тука каде беше – празен на местото каде треба да стои. И додека тоа трае, стапиците во шумите работат непречено, поставени од оние што знаат дека ретко некој ги гони.

Бамби можеби ќе преживее, можеби нема – тоа зависи од неколку луѓе со добра волја, не од држава со план. И тоа е вистинската приказна: не за едно срнче, туку за земја во која и спасувањето на еден живот зависи од тоа дали случајно ќе се најде некој доволно тврдоглав да не се откаже. Кој ги штити дивите животни во Македонија? Засега – речиси никој.