Анализата на Oxfam и на Меѓународната конфедерација на синдикати, објавена пред Меѓународниот ден на трудот, дава бројка која е тешко да се преведе во метафора: платите на директорите на најголемите светски корпорации растеа дваесет пати побрзо од платите на работниците во истите тие компании.

Реално, директорите минатата година имаа реално зголемување на платите од 11%. Реалната плата на работникот – 0,5%. Тоа значи дека за секој денар реална подобрена кој го добива работникот, директорот добива 20 такви денари. Во истиот период. Во истата компанија.

Студијата прегледа 1.500 корпорации од 33 земји кои објавиле компензација на директорите за 2025. Просечен директор – 8,4 милиони долари за година. Просечен работник во светот, ако сака да заработи иста сума, треба околу 490 години работа. Не четири. Не четириесет. Четиристотини и деведесет.

Има и поекстремни случаи. Четири корпорации – меѓу нив Blackstone, Broadcom и Goldman Sachs – изјавиле дека на своите главни извршни директори платиле над 100 милиони долари во 2025. Десетте најплатени директори заедно заработиле над една милијарда долари.

На страната на сопственоста: околу 1.000 идентификувани милијардери примиле 79 милијарди долари во дивиденди во 2025. Тоа е 2.500 долари во секунда. Бернард Арно (LVMH) – 3,8 милијарди. Аманцио Ортега (Inditex/Zara) – 3,7 милијарди.

Извршниот директор на Oxfam го кажува она што сите нивни студии го говорат веќе со години: владите мора да ги ограничат платите на директорите, праведно да ги оданочат супер-богатите, и да обезбедат дека минималните плати ќе го следат бар инфлацијата.

На Балканот ова не е новост, ама бројката шокира. Дали тука се сеќаваме на компанија која ги задржала работниците кога ја стиснала кризата, додека директорите ги задржале своите бонуси? Глобалниот тренд е истиот, само со повеќе нули. Прашањето е едноставно: што го создава тоа? И зошто никој не го запира?