Околу три часот по полноќ, Плоштадот на револуцијата во Техеран беше преполн. Илјадници луѓе, со транспаренти и слики на верскиот водач, влегоа во ноќта со пораки за победа над САД и Израел. Звукот од плоштадот – пеење на верски и политички пораки – беше пренесен на социјални мрежи и стана главна вест на Блискиот Исток. Иран не само што не се скрши под два месеци бомбардирање – сега тивко слави.

За оние што не го следеле текот на сценариото: пред два месеци Америка и Израел започнаа удари против Иран. По прекинот на огнот од 7 април, Тегеран наводно прифати маратонски преговори, но ниту еден круг не успеа. Сега Белата куќа прогласува дека војната „е завршена” – но Иранската војска не се повлече, не предаде ништо, и не призна пораз. Гледано од Техеран, тоа е победа.

Плоштадот на револуцијата има посебно значење – тоа е истото место каде во 1979-та беше прогласена Иранската револуција. Од тогаш, тоа е симболично простор каде режимот ги покажува своите успеси – годишнини, мобилизации, демонстрации против Америка. Кога ќе се собере таму ноќе со скандирања – тоа не е „спонтан собир”. Тоа е координирана операција за порака.

Пораката е јасна. Иран го преживеа првиот бран. Преживеа удари што во 90-тите можеби би ја срушеле државата. Преживеа санкции, морска блокада, и сега – две години во војна за која медиумите ѝ нема да ѝ дадат уште еден циклус на внимание. И Тегеран знае: на Запад, после два месеци без прстен од нафта и без раскинати американски бази, целата приказна се претвора во стара вест. Сите станоа уморни. И токму тоа е Иранската стратегија.

За Балканот, оваа слика има позната тонот. Кога народот излегува на плоштад да слави нешто за кое Запад тврди дека не се случило, ние знаеме како се чита тоа. Тоа е она „живо доба” кога се чека Запад да се измори, а кога ќе се измори – сите ќе го прифатат тивкото статус кво. Сега Иран чека истото. И за разлика од 90-тите, сега има партнери – Кина, Русија, Глобалниот Југ – кои го пресметуваат истото. Тегеран не е сам.