На хрватскиот автопат А3, на патот од Загреб кон Брегана, кај локалитетот Среданац, во вторник вечерта се случи трагедија. Камион со македонски таблички излета од патот, ја разби средната заштитна ограда, се удри во столб, помина во спротивната лента, се удри уште еднаш – и се запали. Возачот, Македонец, остана заробен во кабината и почина.

Според полицијата на Бродско-Посавската жупанија, несреќата се случила во 14:15 часот, во подрачјето на Долни Андријовци. „Возачот возел во јужната лента, кога возилото излегло од патот на северната страна”, соопштија властите. Сообраќајот беше делумно прекинат за неколку часа додека се вршеа истрагата и разчистувањето.

Уште еден македонски камионџија загина далеку од дома. Тоа е невидливата професија на нашата економија – луѓето кои секој ден прават по 1.500 километри со 40 тони товар, со 4-6 часа сон, со паузи од 45 минути на бензински станици и со завршетоци на смени по 14-16 часа на воланот. Тоа е работата што ги храни семејствата дома, а ги изгубува децата на пат.

Зошто едно такво возило прави толку драматичен излез од пат среде ден, на сонце, на исправен автопат? Полицијата истражува. Но статистиката за европските автопати е јасна: умор на возачите, неисправност на превозни средства поради економски притисоци, и потценување на термините за испорака се главните причини. Македонските транспортни компании работат со некои од најнискиот цени во Европа – а тоа значи и со некои од најтесниот рокови.

Колку пати ќе го прочитаме истиот наслов? „Македонски возач загина во Хрватска”. „Македонски возач загина во Германија”. „Македонски возач загина во Австрија”. Тоа не се случајности. Тоа е економски модел.

А кога ќе помине прашањето на „кој ќе ја алиментира семејството?” – доаѓа неудобното прашање за работодавачите: дали возилата се сервисирани? Дали возачите имаат адекватна обука? Дали распоредите на возење ги почитуваат европските регулативи? Колку отказни рокови надминаат во една година?

Македонија и понатаму нема функционален синдикат на транспортни работници. Нема ефикасна инспекција на превозниците. И секоја вест како оваа од Хрватска – се прима со мало „жал ми е”, без никакво следење, без баранье на одговорност.

Денес сме во Среданац. Утре ќе сме на следниот автопат. И никогаш нема да дознаеме како се вика возачот – освен можеби кога ќе се чита псалмот на погребот.