Во Кочани, во ноќта пред Ѓурѓовден, во храмот „Свети Великомаченик Георгиј”, се случи нешто помеѓу криминал и комедија. Маж се обидел насилно да влезе во црквата. По неуспешниот обид, се дал во бегство. И се заглавил на металната ограда околу храмот.

На местото пристигнаа припадниците на полицијата, територијалната противпожарна единица од Кочани, и службата за итна медицинска помош. Сите три служби – за еден крадец заглавен на црковна ограда. Тоа е она на што во народот му велат: „Бог гледа.”

Можел ли некој да напише поубав скрипт за тоа како завршуваат лошите идеи во провинцијата? Влегуваш во црква. Не успеваш. Бегаш. Се прекачуваш на оградата на истата таа црква. Заглавуваш. И полицијата, пожарната и брзата помош треба да те вадат – истата вечер пред храмскиот празник.

Зад смешниот наслов се крие посериозно прашање. Кој и зошто се обидел да украде од црква во провинцискиот град? Што се чувало вреднодно во таа црква? Беа ли тоа парохиските пари за празникот? Беше ли тоа сребро на иконите?

Во последните години, црковните грабежи во Македонија бележат нагорен тренд. Некои од нив поврзани со специјализирани групи кои таргетираат икони и реликвии за нелегален пазар во Европа. Други – дребни грабежи на некој несреќник што не знае каде да се крене во животот, па отвора прв врзан катанец.

Овој, очигледно, припаѓа на втората категорија. Бог го видел. И вечерта пред Ѓурѓовден, му покажал.

Полицијата го извлекла. Здравствената служба го прегледала. Случајот ќе се води. Но за жителите на Кочани, ова веќе е приказна за кафеаните – онаа што ќе се раскажува по парадата на 6 мај, пред оние што се прекрстуваат пред иконата „Св. Георгиј”.

Балканската приказна не престанува да изненадува. Понекогаш е траурна. Понекогаш е смешна. А понекогаш – како оваа од Кочани – и едното и другото истовремено.