Бојата на фустанот не е модна одлука – е јазик. Кога Кралица Елизабета II пред децении кажа “Морам да бидам видена за да бидам поверована”, ја опиша целата визуелна стратегија на модерната монархија. Високозаситните “joyas” нијанси – смарагдно зелено, сапфирно сино, рубинско црвено – не се случајни избори, тие се институционален обврзеж за оние кои живеат под рефлекторите.

Студиите за визуелна перцепција се конкретни: лица облечени во високозасатени тонови се перцепираат како посамоувени, поубедливи, и подоминантни во просторот. Боите не се само естетика – тие комуницираат пред кој да зборува уста.

Кралица Летисија ги користи смарагдни и сапфирни нијанси на државни приеми, тогаш кога треба да се чувствува тежината на институцијата. Кејт Мидлтон се потпира на наситено сино за поверение, а на наситено црвено за моменти на јавно водство. Мери од Данска и Максима од Холандија играат на зелено и виолетово – бои кои историски имаат благородна тежина.

Виолетовото е добар пример колку е длабока оваа симболика. Во антиката, тиријскиот пурпур се добивал од школки кои биле рачно собирани илјадници по парче на грам – производство кое било толку скапо што само императорите можеле да го носат. Денес лесно се добива во кој било плакар, но смислата остана: виолетово сè уште значи власт.

Балканските дипломатски појавувања обично користат бои како начин да се избегне внимание – сиво, темно сино, бежева. Тоа е свесна одлука. Не сме монархии, не сме под рефлектори, и затоа не носиме виолет. Но кога еден балкански министер во иднина ќе сака да биде запомнет, нема да го стори тоа со уште една сива кравата. Боите имаат сила, и времето на скриваћето полека минува.