Доналд Трамп успеа да дојде до 13,5 килограми високо збогатен ураниум. Не од Иран – од Венецуела. Заедничка операција со Британија и венецуелските власти го извлече материјалот од стар истражувачки реактор близу Каракас, и го транспортираше “безбедно по копно и море од Јужна на Северна Америка,” како што соопшти Меѓународната агенција за атомска енергија.

Контрастот е импресивен. Трамп со месеци се обидува да дојде до приближно 408 килограми високо збогатен ураниум од Иран – засега неуспешно. Иран не отстапува, преговорите запнаа на одредена точка каде што Техеран не сака да ја предаде последната карта во рацете, а Вашингтон не сака да понуди доволно за да ја купи. Венецуела, спротивно, се отвори.

Заслугата е на политичка пресвртница која се случи во јануари. Трамп донесе одлука за Николас Мадуро која отвори врата за обновување на дипломатските односи помеѓу САД и Венецуела. Резултатот – американските енергетски и рударски компании повторно имаат пристап до венецуелските ресурси. А Венецуела, потсетување, седи на најголемите докажани резерви на нафта во светот.

Делум е тоа размена. Венецуела дава ураниум, САД даваат пристап до пазарот. Делум е политичка демонстрација – на Иран му се покажува дека и нивните соседи и противници во спротивни геополитички блокови може да најдат пат до Вашингтон. Прашањето кое се ускинува кај балканските аналитичари: кој ќе биде следниот? Земја која претпочита американски дипломатски лиценци пред руски или ирански, и плати̇ има што изгледа најприлично.

За Балканот најважното прашање не е каде ќе оди ураниумот, ами каде сме ние во оваа геометрија. Македонија и Косово имаат американски бази. Србија одржува баланс. Босна и Албанија се на различни страни на истиот сооднос. Сите играме во ист пазар, истите правила, само со различни валути. И ако венецуелскиот пример нешто кажува, тоа е дека најголемите промени доаѓаат не со прес-конференции, ами со тиха операција и потпис на договор.