Во последните недели Македонија се сретна со две паралелни приказни за врсничко насилство кое прерасна од инциденти во шема. Во Штип, видеоснимка покажува девојче тепано од повеќе деца, влечено за коса и удирано додека лежеше беспомошно. Во Ѓорче Петров, четворица малолетници (еден на 17, тројца на 14 години) обвинети се за насилен напад на 13-годишно девојче. Бројот на случаи во неколку градови расте – но како реагираме како општество?

Во штипскиот случај, судот изрече „засилен надзор од родител” наместо потврдоните построги мерки. Адвокатката Маја Ристова јавно ја критикуваше леникоста: одлуката, според неа, е „недоволна и загрижувачка” и испраќа погрешна порака за сериозноста на врсничко насилство меѓу малолетници. Случајот е во жалбена фаза.

Во скопскиот случај, Јавното обвинителство поднесе шест кривични пријави против родителите на малолетниците за занемарување должноста на нега и воспитување. Тоа е поширока интервенција во споредба со штипскиот случај – и можеби напоменa дека прокураторот веќе ја учи лекцијата дека наказата на децата без вклучувње на родителите е симболично решение.

Социјалните мрежи се поделени, но мнозинството бара построги мерки. Чести се барањата за психолошки и психијатриски третман на родителите и децата заедно, плус финансиски казни. Едно мислење што се повторуваше: „Родителите со децата да добијат психолошка и психијатриска помош, и финансиски казни за родителите.”

Прашањето кое останува неодговорено: каде застанавме како возрасни? Кога едно дете удира друго со песници и шамари, тоа не е случајност – тоа е симптом на свет каде вредностите се уредени поинаку. Училиштата немаат психолошки кабинети. Центрите за социјална работа се пренатоварени. Домашните разговори за емпатија – се сите што ги имаме, и тоа не е доволно. Македонското општество не одредило што бара од децата, а сега се чуди зошто тие даваат одговори со песници.

Што се прави утре? Ништо ново. Ист систем. Ист циклус. Можеби, со посериозни казни кога родителите ќе сфатат дека и тие можат да завршат на суд, нешто ќе се промени. Но чекаме до следна снимка. И знаеме дека ќе има следна.