Тимчо Муцунски, министер за надворешни работи, во Брисел пред Советот за надворешни работи на ЕУ предводен од Каја Калас, ги повтори зборовите кои Балканот ги слушнал безброј пати: проширувањето е „стратешки императив” и Западниот Балкан мора да престане да биде „сива зона” на Европа.

Главната порака до членките гласи: „Потребно е да се оттргнеме од билатерализацијата на пристапните критериуми”. Превод за оние кои не зборуваат дипломатски: помалку прашања од Бугарија, Грција и Хрватска. Повеќе техничко поглавје. Помалку политички вето, повеќе реформи. Прашање е дали Брисел навистина има волја за тоа, или Муцунски говори во просторија која веќе го одлучила одговорот.

Министерот ги набројува резултатите: реформска агенда, „конкретни резултати во последните месеци”, и 100 проценти усогласеност со надворешната и безбедносна политика на ЕУ. Тоа е стандардниот рецитал. Од перспектива на Скопје, тој е точен. Од перспектива на Софија и Атина – технички исполнет, но политички несоодветен.

Дневниот ред на Советот опфаќаше теми во кои Македонија нема глас: руската агресија врз Украина, безбедност, енергетска независност, дигитализација. Муцунски го искористи моментот да каже дека Македонија „е спремна да биде сигурен и предвидлив партнер”. Спремна сме веќе 20 години. Можеби е време да го прашаме Брисел зошто партнерството значи чекање.

За граѓаните ова не е нова порака – тоа е иста порака во нова сезона. И затоа е лесна за читање и тешка за коментар. Зборовите се истите. Резултатите ги мериме во години, не во соопштенија. Прашање е само кога Каја Калас ќе одлучи дали „сива зона” е дијагноза или едноставно политичка категорија која ѝ одговара на ЕУ.