Украинските стручњаци го расклопиле руското крстаречко проектил H-101 кое падна на Киев на 13 и 14 мај – и беа изненадени. Внатре нашле над 100 компоненти западно производство. Не на руски, не на ирански, не на севернокорејски – чипови и плочи на американски, германски и јапонски брендови.

Имињата кои се појавуваат во анализите: Texas Instruments, AMD, Kyocera AVX, Harting Technology Group, Nexperia. Дел од проектилите се произведени во второто тримесечје на 2026 година – значи неколку месеци пред нивната употреба. Тоа значи дека во моментот кога Брисел и Вашингтон вршеа притисок на „санкции против Кремљ”, делови за бомби кои паѓаат врз украински станови беа произведени во последното шест месеци и пристигнаа во Москва без проблем.

Како? Преку трети земји, преку препродажба, преку посредници, преку сив пазар. Истиот гарнитурен бизнис кој ги префрла иранските чипови во Северна Кореја и кинеските во Иран – тој исто така ги пренесува западните компоненти кон Русија без оставен траг. Санкциите се пишуваат во Брисел и Вашингтон. Договорите се потпишуваат во Дубаи, Истанбул, Куала Лумпур.

Нападот на 13-14 мај беше еден од најжестоките од почетокот на војната. Целта: Киев, западни региони, енергетски постројки, железници, пристаништа, критична инфраструктура. Не нешто случајно. Координиран напад со хибридна логистика – руски проектил, западни мозоци, украинска цена за животи. Колку треба време пред некој во ЕУ да реагира на сопствените експортни закони?

За Балканот, оваа приказна не е далечна. Истиот тип на „сива зона” функционира за оружје во кое сите се вртеа за време на југословенските војни. Знаеме како оди тоа: сите ги осудуваат, никој не плаќа цена. Производителот тргнува со чист печат, а граѓанинот во Киев или некаде на Балканот, гледа на ѕвезденото небо и брои – дали следната ноќ доаѓа.