Шпанската актерка Силвија Абаскал на 47 години прв пат отворено зборува за моментот кој ѝ го промени животот – удар во мозокот во гримерската соба на Фестивалот во Малага во 2011 година. Беше пред гала-вечер. Имаше 32 години. И единствено затоа што не била сама во хотелската соба, преживеала.

“Беше како вулкан во мојата глава. Чувствував оган, како да ми крвавеа ушите”, опишува Абаскал. Хеморагичен мозочен удар, погоден левиот хемисфера. Дополнителна среќа – Болницата Карлос Хаја беше на пет минути од местото на фестивалот.

Помеѓу сите вистини на оваа приказна – таа што најмногу боли: “Доколку ми се случеше во хотелската соба десет минути порано, не сум жива да го раскажам”. Случајност, не план. Не повикан рефлекс. Само збир од минути и луѓе.

По ударот следеа две години рехабилитација во јавна установа. Координација, рамнотежа, движење – сè мораше повторно да се учи. Левиот хемисфера од мозокот контролира десната страна на телото и говорот, и кај нејзе тоа значеше повторна градба на најосновните функции. Прва голема појава пред јавноста направи на Гоја наградите во 2012 година – и за многумина тогаш стана пример за тоа што значи личен реквирач без помпа.

Денеска Абаскал игра во драмската серија Entre Tierras и е мајка на ќерка по име Леона на 8 години. Зошто прозборува сега за нешто што го носи 15 години? Можеби затоа што во Шпанија, како и кај нас, мозочниот удар во триесеттите години сè уште се третира како нешто што се случува на други. Не се случува. Се случува сè почесто. И јавните приказни за тоа го менуваат начинот на кој луѓето барачат помош.

Една реченица од интервјуто треба секој да ја запомне: “Огромна среќа имав што ми се случи опкружена со луѓе”. Тоа не е филозофија – тоа е педагогија. Мозочниот удар се игра во минути. Кога си сам, шансата за преживување паѓа драстично. Знаењето на симптомите и брзото повикување помош ги спасуваат животите. Останатото е среќа – која на Абаскал ѝ беше доделена со две раце.