На само неколку часа пред најавениот удар, Доналд Трамп ја одложи воената операција против Иран. Причината не дојде од Иран. Дојде од Заливот. Саудиска Арабија, Катар, Обединетите Арапски Емирати и други регионални земји го молеа Вашингтон да чека.

Зошто им се плашат? Затоа што секој удар на Иран значи блокада на Хормузскиот канал, експлозија на цената на нафтата, потенцијален напад на саудиските рафинерии, и хаос во цел Персиски Залив. Заливските монархии не сакаат војна на својот праг – и тоа го кажаа директно на Бела куќа.

Трамп самиот ја опиша одлуката со типичен тон: „Ако можеме сѐ да решиме без сѐ да уништиме, тоа е одлично.” Признава дека подготовките за „многу голем удар утре” биле во тек. Сега пауза може да стане трајна – или не. Воените опции, како што рече, остануваат на маса.

Тука доаѓа интересниот дел. Според неговите изјави, медиаторите му пренеле дека Техеран можеби е поблиску до договор отколку што се мислеше. Но Трамп веднаш ја додал тврдата позиција: Иран не смее да има нуклеарна бомба. Ултиматумот остана непроменет. Промената е само во тајмингот.

За Балканот, ова не е далечна вест. Цената на нафтата на пумпите во Скопје, Тирана и Сараево директно зависи од тоа дали Хормуз ќе остане отворен. Економско-политичките импликации на американско-ирански конфликт се читаат во домашните буџети – и тоа не за месеци, туку за денови. Дали кај нас се планира резерва ако пукне? Прашањето нема да го постави никој – а одговорот сите ќе го дознаеме доцна.