Двајца тинејџери отворија оган на комплексот на Исламскиот центар во Сан Диего во понеделник, убивајќи тројца мажи пред џамијата, вклучително и обезбедувач. Двата напаѓачи подоцна беа најдени мртви во возило во близина – од самоповрчени куршуми.

FBI веднаш ја прогласи истрагата за хибриден кривичен случај – со јасна ознака: злосторство од омраза. На едно од оружјата биле испишани пораки на омраза, што не таргетирале посебно овој исламски центар, но покривале „широк спектар” на омраза кон муслиманите.

Сите деца од учишлето Ал Рашид кое се наоѓа во истиот комплекс беа безбедно евакуирани. Време на нападот: незадолго пред пладне. Реакција: 50 до 100 полицајци пристигнаа во рок од четири минути – реакција која во апсолутна смисла е импресивна, но која и нагласува големината на проблемот.

Два часа пред нападот, мајката на еден од напаѓачите се јавила во полиција. Кажала дека синот ѝ напуштил дома со неколку нејзини пиштоли, во камуфлажа. Полицијата го третирала случајот како можен суицид. Не таргетиран напад на џамија. Не подготовка за злосторство. Самоубиство. Тоа е истата гледна точка што е прилично типична за многу случаи на анти-муслимански напади во САД во последните години.

Имамот Таха Хасане ја сумираше состојбата едноставно: „Ова е место за молитва, не бојно поле.” Нападот доаѓа недела пред Курбан-бајрам – еден од најголемите муслимански празници. Тоа не е случајност, тоа е тајминг.

За балканските муслимани, кои живеат во земји каде верата секогаш има политичка боја, оваа приказна е блиска. Не првиот, не последниот напад на џамија на Запад. Не првата мајка чие предупредување не било сериозно земено. Не последната смрт на муфтија или верник кој оди по молитва. Прашањето кое сите си го поставуваме е тоа што никој не сака да го одговори: колку Сан Диего сценарија се случуваат пред некој да види дека ова е тренд, не инцидент?