Dy adoleshentë hapën zjarr ndaj kompleksit të Qendrës Islame të San Diegos të hënën, duke vrarë tre burra para xhamisë, përfshirë një roje sigurie. Dy sulmuesit më vonë u gjetën të vdekur në një automjet aty pranë - nga plumba të vetëshkaktuar.

FBI menjëherë e klasifikoi hetimin si rast penal hibrid - me një etiketim të qartë: krim urrejtjeje. Në njërën nga armët ishin gdhendur mesazhe urrejtjeje që nuk e shënjestronin posaçërisht këtë qendër islame, por mbulonin një „spektër të gjerë" të urrejtjes anti-myslimane.

Të gjithë fëmijët e shkollës Al Rashid që ndodhet në të njëjtin kompleks u evakuuan në siguri. Koha e sulmit: pak para mesditës. Reagimi: 50 deri në 100 policë mbërritën brenda katër minutash - reagim që në kuptim absolut është mbresëlënës, por që edhe nënvizon madhësinë e problemit.

Dy orë para sulmit, nëna e njërit prej sulmuesve u lajmërua në polici. Tha se djali kishte ikur nga shtëpia me disa nga pistoletat e saj, me veshje kamuflazhi. Policia e trajtoi rastin si vetëvrasje të mundshme. Jo sulm i shënjestruar ndaj një xhamie. Jo përgatitje për krim. Vetëvrasje. Ky është i njëjti këndvështrim mjaft tipik për shumë raste sulmesh anti-myslimane në SHBA në vitet e fundit.

Imam Taha Hasane e përmblodhi situatën thjesht: „Ky është vend lutjeje, jo fushë beteje." Sulmi vjen një javë para Kurban Bajramit - një nga festat më të mëdha myslimane. Kjo nuk është rastësi, kjo është kohë e zgjedhur.

Për myslimanët ballkanikë, që jetojnë në vende ku besimi gjithmonë ka ngjyrë politike, kjo histori është e afërt. Jo sulmi i parë, jo i fundit ndaj një xhamie në Perëndim. Jo nëna e parë, paralajmërimi i së cilës nuk u mor seriozisht. Jo vdekja e fundit e një imami apo besimtari që shkon në lutje. Pyetja që të gjithë ia shtrojmë vetes është ajo që askush s'do t'i përgjigjet: sa skenarë si San Diego duhen para se dikush të pranojë se kjo është tendencë, jo incident?