Воениот економски модел на Русија почна да пука. После година и пол на тврдења дека руската економија може да издржи западните санкции и дека военото производство ја јакне нацијата – нова реалност излегува наполу. Бројките повеќе не можат да се прикриваат.

Првичниот воен раст беше резултат на брза милитаризација. Фабриките се префрлија на воено производство, државните потрошувачки за одбрана го зголемија БДП-то. На хартија изгледаше како „руската економија се консолидира”. Во реалност, тоа беше класична воена економија – со кратки последици и долги последици. Краткорочно, бројките се добри. Долгорочно, проблемите се натрупуваат.

Централната банка на Русија долго држеше каматни стапки на ниво од 21 проценти за да го контролира инфлацискиот притисок. Тоа задушуваше кредитирање и нормалната економска активност. Во јануари и февруари оваа година, економијата неочекувано се сви – намалување, а не само забавување. Во Кремљ тоа предизвика паника, бидејќи официјалните проекции беа за раст од минимум 2 проценти.

На економски состанок во април, Путин покажа видливо незадоволство. „Се надевам да слушнам детални извештаи за моменталната економска ситуација и зошто макроекономските показатели остануваат под очекувањата”, изјави тогаш. Тоа е најблизу до јавна критика на властите што Путин има искажано во цела декада. Зад затворени врати, изворите од Кремљ велат дека реакцијата била остра.

Централната банка ги намали стапките на 14.5 проценти кон крајот на април. Официјалните статистики покажуваат раст од 3.8 проценти за март, но довербата кај бизнисите падна на годишно дно. Сервисниот сектор е во најниско ниво од 40 месеци наназад. Кога вистинските бизнисмени не веруваат во статистиките – тоа значи нешто.

Покрај буџетските проблеми, продолжената војна со бавно движење на фронтот, високите загуби и зголемените украински напади во длабока руска територија ја направија војната не повеќе „далечна”. Цените растат. Има недостаток на потрошувачки производи. Стравот од мобилизација е назад на ниво од 2022-та. Контролата на државата над говорот се проширува секој месец. За балканскиот читател – познати симптоми. Тоа е знакот кога една држава забележува дека режимот веќе нема одговори, само одолговлекување.