Си Џинпинг ретко крева глас на состаноци – кинеските лидери цела дипломатска кариера ја градат токму на контролираното јазично понесување. Затоа кога на неодамнешната средба со Доналд Трамп во Пекинг го направил тоа, тоа значи нешто. Темата што ја извела од дипломатскиот мир: Јапонија.

Според известувањето на Financial Times, ова бил најнапнатиот момент на дводневниот самит. Си го критикувал она што го нарекува „ремилитаризација” на Јапонија, и политиките на премиерката Санае Такаичи. Американските претставници биле изненадени – Јапонија не беше планирана точка на дневниот ред.

Трамп одговорил со општа фраза – дека Јапонија мора да ја зацврсти безбедноста поради заканите од Северна Кореја – без да го поврзе јапонското вооружување со кинеските интереси. Но за Пекинг, проблемот е поголем: Такаичи неодамна сугерираше дека кинеските акции против Тајван би можеле да го загрозат опстанокот на Јапонија. Тоа е реченица која во Пекинг се памти.

Контекстот е поширок. Азискиот безбедносен триаголник – Тајван, Северна Кореја, Кина – е во редефиниција. Јапонија седи во средината, зголемувајќи ги одбранбените расходи и продлабочувајќи ги врските со САД. Аналитичарите потенцираат дека кинескиот притисок би можел да биде контрапродуктивен – давајќи им на Токио уште посилни оправдувања за регионални безбедносни партнерства.

Кога Си крева глас, Балканот треба да го следи. Не затоа што нас не нè засега – туку затоа што кога двете најголеми економии се судрат за трета земја, последиците за глобалните пазари, синџирите на снабдување и енергетските трошоци доаѓаат до секоја економија, и до нашата.