Xi Xhinping rrallë ngre zërin në takime - liderët kinezë gjatë gjithë karrierës diplomatike e ndërtojnë pikërisht mbi sjelljen e kontrolluar gjuhësore. Prandaj kur këtë e bëri në takimin e fundit me Donald Trampin në Pekin, kjo do të thotë diçka. Tema që e nxori nga paqja diplomatike: Japonia.

Sipas raportimit të Financial Times, ky ishte momenti më i tensionuar i samitit dyditor. Xi kritikoi atë që e quan „rimilitarizim" të Japonisë, dhe politikat e kryeministres Sanae Takaichi. Përfaqësuesit amerikanë u befasuan - Japonia nuk ishte pikë e planifikuar në rendin e ditës.

Trampi u përgjigj me një frazë të përgjithshme - se Japonia duhet ta forcojë sigurinë për shkak të kërcënimeve nga Koreja e Veriut - pa e lidhur armatimin japonez me interesat kineze. Por për Pekinin, problemi është më i madh: Takaichi së fundi sugjeroi se veprimet kineze ndaj Tajvanit mund të rrezikojnë mbijetesën e Japonisë. Kjo është një fjali që në Pekin mbahet mend.

Konteksti është më i gjerë. Trekëndëshi aziatik i sigurisë - Tajvani, Koreja e Veriut, Kina - është në ripërcaktim. Japonia ulet në mes, duke rritur shpenzimet mbrojtëse dhe duke thelluar lidhjet me SHBA-në. Analistët theksojnë se presioni kinez mund të jetë kundërproduktiv - duke i dhënë Tokios justifikime edhe më të forta për partneritete rajonale sigurie.

Kur Xi ngre zërin, Ballkani duhet të ndjekë. Jo sepse nuk na intereson tani - por sepse kur dy ekonomitë më të mëdha përplasen për një vend të tretë, pasojat për tregjet globale, zinxhirët e furnizimit dhe kostot e energjisë arrijnë te çdo ekonomi, dhe te jona.