Американскиот државен секретар Марко Рубио најави дека „денеска ќе се случи голем договор со Иран”. Иранската верзија е дека договор уште не е потпишан. Истиот ден, две различни приказни. Класична американско-иранска танго-сцена.

Според Вашингтон, постојат сериозни предлози на маса околу Иран и Ормузскиот теснец. САД и Иран наводно имаат 60 дена да ги финализираат нуклеарните услови. Иран би се откажал од високообогатениот ураниум во замена за олеснување на санкциите, а Ормуз повторно би се отворил за комерцијален сообраќај.

Иранскиот портпарол на Министерството за надворешни работи, Есмаил Бакаи, имаше повнимателна верзија: „Точно е дека постигнавме консензус околу многу прашања преку пакистанско посредништво, но никој не може да тврди дека потпишувањето е неизбежно.”

Економските пазари веднаш реагираа. Цените на нафтата паднаа за 5 проценти на новата вест за договор. Сировата нафта Брент падна за 1,5 проценти на околу 99 долари за барел. Кога постигнувате договор со Иран, пазарите се радуваат – тоа е знак дека Ормуз ќе биде сигурен. Кога Иран го демантира, пазарите скокаат повторно нагоре.

Американски службеник изјавил: „Доколку Иран не ги исполни обврските, не добива ништо.” САД ја одржува воената блокада на иранските пристаништа додека договорот не е завршен. Тоа е реторика на сила, но и реторика на одредени отворени фрагменти – „доколку”. Што значи дека договорот не е завршен, и Бакаи има право да биде претпазлив.

За Балканот, секој договор со Иран значи стабилност на енергетските пазари. Кога Ормуз е отворен и нафтата тече, нашите цени на струја се пониски. Кога е затворен – сме одеднаш зависни од спекулантите. Ова не е далечна вест – тоа е дел од нашата месечна сметка.