Sekretari amerikan i shtetit Marco Rubio njoftoi se „sot do të ndodhë një marrëveshje e madhe me Iranin". Versioni iranian është se marrëveshja ende nuk është nënshkruar. Të njëjtën ditë, dy histori të ndryshme. Skenë klasike tango amerikano-iraniane.

Sipas Uashingtonit, ekzistojnë propozime serioze në tavolinë rreth Iranit dhe Ngushticës së Hormuzit. SHBA dhe Irani kanë sipas raportimeve 60 ditë për të finalizuar kushtet bërthamore. Irani do të heqë dorë nga uraniumi i pasuruar lartë në këmbim të lehtësimit të sanksioneve, dhe Hormuzi do të rihapej për qarkullim tregtar.

Zëdhënësi iranian i Ministrisë së Punëve të Jashtme, Esmail Bakai, kishte një version më të matur: „Është e vërtetë se arritëm konsensus rreth shumë çështjeve përmes ndërmjetësimit pakistanez, por askush nuk mund të pretendojë se nënshkrimi është i pashmangshëm."

Tregjet ekonomike reaguan menjëherë. Çmimet e naftës ranë me 5 për qind në lajmin e ri për marrëveshjen. Nafta bruto Brent ra me 1,5 për qind në rreth 99 dollarë për fuçi. Kur arrini marrëveshje me Iranin, tregjet gëzohen - kjo është shenjë që Hormuzi do të jetë i sigurt. Kur Irani e mohon, tregjet kërcejnë sërish lart.

Një zyrtar amerikan deklaroi: „Nëse Irani nuk i përmbush detyrimet, nuk merr asgjë." SHBA e mbajnë bllokadën ushtarake mbi portet iraniane derisa marrëveshja të mos përfundojë. Kjo është retorika e fuqisë, por edhe retorika e disa klauzolave të hapura - „nëse". Që do të thotë se marrëveshja nuk është përfunduar, dhe Bakai ka të drejtë të jetë i kujdesshëm.

Për Ballkanin, çdo marrëveshje me Iranin do të thotë stabilitet në tregjet e energjisë. Kur Hormuzi është i hapur dhe nafta rrjedh, çmimet tona të rrymës janë më të ulëta. Kur është i mbyllur - bëhemi papritmas të varur nga spekulantët. Ky nuk është lajm i largët - është pjesë e faturës sonë mujore.