По децении напуштеност, започна чистење на железничката станица во Скопје. Директорот на „Македонски железници – Инфраструктура” Синиша Ивановски најави дека акциите за враќање на репрезентативниот изглед се во тек. И конечно – скоро сите билборди, светлечки реклами и натрупани постери се отстранети.

Еден закупец, „Хамза Донер”, одбил да ја отстрани светлечката реклама. Реакцијата на Ивановски беше јасна: „Договорот за закуп ќе биде раскинат” доколку рекламата не се отстрани во рок од седум дена. Тоа е првиот пример во последните дваесет години некој да рече „не” на закупец на железничката станица – и да остане доследен на ставот.

Потоа: хигиена. Внатре и надвор. Тоа е следната етапа. Архитектонскиот факултет работи на проект за целосна реконструкција. ИЗИИС (Институтот за земјотресно инженерство и инженерска сеизмологија) спроведува структурни проценки. Тоа е сериозен пристап – не само естетски ремонт, туку и проверка дали објектот воопшто може да функционира.

Заклучокот: тргнавме од нула. Железничката станица во Скопје со децении изгледа како симбол на државата која не се грижи за своите јавни простори. Поматирани прозорци, наталожени постери, светлечки реклами кои го кријат бруталистичкиот карактер на оригиналниот дизајн на Кензо Танге од 1970-тите.

Прашањето кое останува: колку време ќе трае оваа волја? Историјата на македонските обиди за обновување на јавните објекти не е охрабрувачка. Започнуваат добро, потоа стивнуваат поради недостаток на буџет, потоа се вратат во истата состојба за десет години. Доколку „Македонски железници” успее да го завршат и одржува, тоа ќе биде прв пример за стандарден ремонт во последните неколку децении. Доколку не – ќе биде уште една приказна за добри намери и слабо извршување.