Јапонија изгуби 2,5 проценти од своето население за пет години – повеќе од три милиони луѓе. Тоа е најголемиот пад од 1920-та година, кога е воведен официјален попис. Стапката е трипати поголема од периодот 2015-2020. Земјата сега брои 123 милиони жители, и иднината не е светла.

Бројките се класични за демографска криза која сите ги знаат, никој не знае како да ја реши: 1,2 деца по жена во 2023, далеку под стапката за обновување од 2,1. 705.000 раѓања во 2025 – десетта последователна година на пад. Јапонија сега е втора по највозрасно општество во светот, веднаш по Монако.

Што правеше владата? Што се прави во сите слични земји – се пробуваат субвенции за деца, се додаваат пари за родителски одмор, се воведуваат државни апликации за запознавање. Ништо од тоа не работи. Конзервативната премиерка Санае Такаичи не оди по класичниот рецепт – имигрантска политика – туку обратно: „поостри мерки против приливот на странци”, според France Presse.

За Балканот ова е огледало во кое можеме да се видиме за 20 години. Македонија губи население со децении – не само од раѓања, туку и од емиграција. Романија, Бугарија, Хрватска – истиот сценарио. Разликата е во тоа што Јапонија има моќна економија која може да ги подели последиците со генерации време; ние ги пробуваме истите решенија, ама без тие можности. Кога Јапонија ќе „реши” нешто, обично е прекасно за земјите кои го следат истиот пат. Прашањето не е дали ние ќе го видиме истиот калибар на пад – туку колку време ни преостанува.