За прв пат во еден ист годишен извештај, ОН ги стави руските и израелските воени сили на црната листа за сексуално насилство во вооружени конфликти. Документираните случаи се десетици – од Газа, Западниот Брег и затворите во Украина – и потекнуваат од сведочењата на поранешни заробеници и жртви.

Против Израел, ОН потврди „мачење” на 14 мажи, седум жени, девет момчиња и едно девојче во Газа и Западниот Брег. Спецификите се тешки за читање: силување со предмети, групно силување, генитално осакатување, присилна голотија, „претреси без јасна безбедносна оправданост.” Извршители: израелската војска, безбедносни сили, затворски служби.

Против руските сили, документираните се 310 случаи поврзани со конфликтот – силување, генитално осакатување, електрични шокови. Жртви: претежно машки воени заробеници кои говореа после ослободувањето.

Израел реагираше брзо и без увивање. Амбасадорот Дани Данон ја опиша одлуката како „срамна и апсурдна”, тврдејќи дека ОН го изедначуваат Израел со Хамас (кој веќе е на листата). Дипломатскиот ефект: „замрзнување” на односите со кабинетот на Гутереш до 31 декември 2026. Русија сè уште официјално нема одговор. Не дека треба.

Што значи всушност „црна листа на ОН”? Реалистички – малку. Нема санкции, нема меѓународни обвиненија, нема импликации на државно ниво. Тоа е репутациски документ, со изгледот на акт. За Израел, кој веќе живее со неподнослив притисок на меѓународната јавност, дури и таква симболика се чувствува како шамар. За Русија – можеби минимум една нова фуснота во веќе долгиот список.

За Балканот, ова е потсетник дека ОН се појавува таму каде моќта не може да се мериме на терен. Сите жртви на сексуално насилство во војните од 1990-тите – Босна, Косово, Хрватска – ја знаат истата лекција: меѓународните институции реагираат бавно, документираат строго, и казнуваат речиси никогаш. Во меѓувреме, листите растат.