Për herë të parë në të njëjtin raport vjetor, OKB vuri forcat ushtarake ruse dhe izraelite në listën e zezë për dhunë seksuale në konflikte të armatosura. Rastet e dokumentuara janë dhjetëra - nga Gaza, Bregu Perëndimor dhe burgjet në Ukrainë - dhe vijnë nga dëshmitë e ish-të burgosurve dhe viktimave.

Kundër Izraelit, OKB konfirmoi „torturën" e 14 burrave, shtatë grave, nëntë djemve dhe një vajze në Gaza dhe Bregun Perëndimor. Specifikat janë të vështira për t'u lexuar: përdhunim me sende, përdhunim në grup, gjymtim gjenital, zhveshje e detyruar, „bastisje pa justifikim të qartë sigurie". Kryesit: ushtria izraelite, forcat e sigurisë, shërbimet e burgjeve.

Kundër forcave ruse, janë dokumentuar 310 raste të lidhura me konfliktin - përdhunim, gjymtim gjenital, goditje elektrike. Viktimat: kryesisht të burgosur lufte burra që folën pas lirimit.

Izraeli reagoi shpejt dhe pa shtjellime. Ambasadori Danny Danon e përshkroi vendimin si „të turpshëm dhe absurd", duke pretenduar se OKB barazonte Izraelin me Hamasin (që tashmë është në listë). Efekti diplomatik: „ngrirja" e marrëdhënieve me kabinetin e Guterres deri më 31 dhjetor 2026. Rusia ende zyrtarisht nuk ka përgjigje. Jo se i duhet.

Çfarë do të thotë realisht „lista e zezë e OKB-së"? Realisht - pak. Pa sanksione, pa akuza ndërkombëtare, pa implikime në nivel shtetëror. Është një dokument reputacioni, me pamjen e një akti. Për Izraelin, që tashmë jeton me presion të padurueshëm të opinionit ndërkombëtar, edhe një simbolikë e tillë ndihet si shuplakë. Për Rusinë - ndoshta minimumi një fusnotë e re në një listë tashmë të gjatë.

Për Ballkanin, kjo është një kujtesë se OKB shfaqet aty ku pushteti nuk mund të matet në terren. Të gjitha viktimat e dhunës seksuale nga luftërat e viteve 1990 - Bosnja, Kosova, Kroacia - e dinë të njëjtin mësim: institucionet ndërkombëtare reagojnë ngadalë, dokumentojnë rreptësisht dhe ndëshkojnë pothuajse kurrë. Ndërkohë, listat rriten.