Лидерот на СДСМ Венко Филипче ги повикува граѓаните да се приклучат во новоформираната опозициска коалиција – „Фронт за слобода и правда”. Поканата ја упати на конгресот на НСДП, ширејќи ја кон политички партии, граѓански организации, активисти, интелектуалци, млади, студенти и пензионери.

Реториката беше остра. Филипче ја опиша актуелната власт како „криминална”, тврдејќи дека „го граба последниот денар од буџетот” додека функционерите се збогатуваат. Обвини и дека власта ја држи Македонија изолирана и дека приоритет дава на српски и руски интереси наместо на европската интеграција. Целта на Фронтот, според него, е враќање на земјата на „вистинскиот пат кон Европа”.

Ова се, се разбира, изјави на опозицијата – партиска реторика што треба да се чита како таква, не како утврдени факти. Кога еден политичар ја нарекува другата страна „криминална”, тоа е политика, не пресуда. Истата острина во спротивна насока ја слушаме и од власта кон опозицијата секоја недела.

Но зад политичкото надмудрување стои едно реално прашање: што всушност нуди еден нов „фронт” освен ново име за стара опозиција? Македонската политичка сцена е полна со коалиции, фронтови и платформи кои доаѓаат и си одат, а граѓанинот останува со истите проблеми – стандард, правосудство, иселување. Дали „Фронтот за слобода и правда” е вистинска алтернатива, или само пренаредување на истите играчи пред следните избори? Одговорот, како и обично, ќе го дадат не говорите, туку делата.