„Нема веќе банди, нема веќе криминал, нема рекетирање, нема веќе марихуана економија, нема веќе провизии од Лотарија… Нема.“ Ова го изјави премиерот Христијан Мицкоски по посетата на компанијата „Теса Енерџи“, одговарајќи на новинарски прашања за животниот стандард.

Реченицата е составена од пет негации во низа и завршува со шеста. Тоа е реторичка конструкција што звучи убедливо кога се слуша – и што станува многу потешка кога ќе се земе поединечно. Нема веќе криминал. Во земја каде истата недела МВР поднесе кривична пријава против 27 лица за шема со возачки дозволи што траела шест години, од која седуммина се во бегство.

Мицкоски тврди и дека разликата во растот на пензиите е „16 пати поголема“ од она што го направила претходната власт. Бројка изречена без период, без основица и без методологија. Шеснаесет пати од што – од вкупен износ, од процент, од една конкретна година? Кога број се изговара без единицата што го прави точен, тој престанува да биде податок и станува слоган.

Кој ја плаќа сметката

Вториот дел од настапот беше уште поостар. Премиерот рече дека граѓаните денес ги плаќаат сметките од владите на Заев и Ковачевски, додека поранешните функционери „уживаат во егзотични дестинации, се возат на луксузни јахти и се забавуваат со балкански музички ѕвезди“.

Сликата е ефектна. Но забележете ја временската рамка: власта е во мандат трета година, а приказната за тоа кој е виновен сè уште се однесува на претходните седум. Мицкоски самиот го кажа тоа: „тие имаа седум години можност да го подобрат квалитетот на животот на граѓаните“. Прашањето што само по себе се наметнува е колку години му се потребни на секоја следна влада за критиката да престане да биде за некој друг.

Тој истовремено призна дека проблемите постојат. „Јас не велам дека сега е совршено. Да, имаме проблеми и ги решаваме. Не велам дека сега тече мед и млеко“, рече премиерот, додавајќи дека сепак „денес многу подобро се живее од пред три години“ и дека тоа го потврдуваат сите јавни мерења.

Кризите како оправдување и како можност

Мицкоски ги наброја и глобалните предизвици – војната во Украина, ескалацијата на Блискиот Исток, нестабилноста во Арапскиот Залив – и порача дека владата е мотивирана да ги претвори тие кризи во можност за напредок. Потоа додаде и нешто што ретко се слуша од премиер: дека и за три години „ќе се живее тешко“.

Тоа е можеби најискрената реченица од целиот настап. Ветувањето за подобро утре сега е ветување за тешко утре, но помалку тешко од денес. Далеку од „мед и млеко“, и далеку од јазикот со кој се доаѓа на власт.

Опозициските критики за стандардот премиерот ги нарече „ПР-трик осмислен од консултанти за да се хуманизира опозицијата“. Можеби е така. Но кога една влада одговара на прашање за платите со тврдење дека нема криминал, а на прашање за криминалот со тврдење дека претходните биле полоши, тогаш и таа игра на истиот терен.