Четириесет и пет пати веќе родителите од Кочани одат по истата улица, со истите фотографии в раце и со истото прашање што никој не им го одговара. 45. Марш за ангелите повторно ги собра семејствата на 63-те загинати во пожарот во дискотеката „Пулс” – не за да тагуваат тивко, туку за да бараат вистина и одговорност.

Прашањето што го носеа е едноставно и брутално: „Дали секој што имал должност ја извршил совесно, стручно и во рамки на своите овластувања?” Зад таа реченица стои сомнеж што не исчезнува – дека трагедијата не била само несреќа, туку резултат на пропусти што со години никој не ги исправил.

Розета Џамова, сестра на еден од загинатите, го кажа тоа најостро пред полициската станица: „Со секоја должност доаѓаат обврски. Со секое овластување – одговорност. Со секоја униформа – очекување за стручно постапување.” Таа ги критикуваше судските постапки што се фокусираат на детали од хронологијата наместо на системските пропусти, со горчлива забелешка дека се создава впечаток оти „најголемата трагедија не било тоа што 63 луѓе не се вратиле дома, туку дека часовникот не бил прецизен”.

Александар Наунов, претседател на здружението „16 март 2025 Кочани”, го постави прашањето што боли најмногу: како е можно системски неправилности да опстојуваат со години, а никој да не реагира додека не е преддоцна?

Пораката на маршот беше срочена за да остане: „За вистината да не остане безгласна и правдата да не заврши без заклучок – не забораваме.” И токму тука е јадрото на сето ова. Институциите се надеваат дека тагата ќе се истроши, дека маршевите ќе се проретчат, дека јавноста ќе заборави. Но 45 марша подоцна, семејствата сè уште одат. Прашањето не е дали ќе се уморат – туку дали државата ќе има храброст да одговори пред да мине и педесеттиот марш, и стотиот, без ниту еден вистински виновник зад решетки.