Над 1,2 милиони луѓе на еден плоштад. Папата Лав XIV за прв пат стапна на шпанска почва, и Мадрид му одговори со бројка што ретко некој настан денес ја собира – литургијата на Тело Господово (Корпус Кристи) на плоштадот Сибелес стана едно од најмасовните религиозни собири во поновата историја на градот.

Шпанското кралско семејство беше таму речиси во полн состав. Кралот Фелипе VI и кралицата Летисија, принцезата Леонор и инфантата Софија, инфантата Елена со ќерката Викторија Федерика, и инфантата Кристина со своите четири деца – Хуан, Пабло, Мигел и Ирене. Кога едно кралско семејство се појавува толку обединето на јавен настан, тоа речиси никогаш не е случајно; присуството само по себе е порака.

Сцената беше режирана до детал: над 100.000 бели и жолти цвеќиња на плоштадот, 1.600 свештеници кои служеа заедно. По миса, папата носеше монстранца долж 500 метри на улицата Алкала, постлана со 30.000 каранфили подредени во теписи од занаетчии што таа вештина ја пренесуваат со поколенија.

Но најсилната реченица не беше во раскошот, туку во проповедта. Папата порача дека верата што со векови ја движела Шпанија не смее да стане „музеј на минатото”, туку „школа на верата од која се пие денес”. Изговорено пред милион и пол луѓе, тоа звучи речиси како опомена – дека традицијата без живот е само декорација.

За балканскиот читател, навикнат на тоа како власта и црквата знаат да позираат заедно, сцената е препознатлива и кога е туѓа. Прашањето што го остава е истото секаде: колку од милионот дојдоа поради верата, а колку поради спектаклот – и дали воопшто има потреба да се раздвојуваат?