Лондон фати танкер, Москва возврати со зборови – а во целата претстава, никој не зборува за она што навистина се случува дома. Британскиот премиер Кир Стармер објави дека наредил вооружените сили да пресретнат нафтен танкер од таканаречената руска „сенка-флота” додека минувал низ Ламанш. Операцијата, тврди тој, била успешна и претставувала „уште еден удар врз Русија”.

Одговорот од Москва не доцнеше, и беше остар. Кирил Дмитриев, специјален претставник на рускиот претседател за инвестиции, го нападна Стармер на мрежата X со зборови што удираат токму таму каде што боли: дека наместо да ги „пресретне сопствените проблеми”, премиерот ја сврте British јавноста кон надворешен непријател за да ја одвлече вниманието од домашната криза. Дипломатски – не. Точно – можеби повеќе отколку што Лондон би сакал да признае.

„Сенка-флотата” е мрежа од бродови за кои Западот тврди дека ѝ помагаат на Русија да ги заобиколи санкциите и да продолжи да извезува нафта. За Лондон, операцијата во Ламанш е дел од поширока стратегија на притисок врз руската енергетска логистика. За Москва, тоа е политичка провокација и обид британската влада да го прикрие домашниот хаос со нова доза конфликт со Русија.

Балканот ја знае оваа игра напамет. Кога власта дома гори, секогаш се наоѓа надворешен непријател – реален или измислен – кон кого се сврти гневот на народот. Прашањето не е дали Стармер има право за танкерот; прашањето е зошто токму сега, и кому му одговара дебатата да се пресели од лондонските улици на отворено море. Кога политиката бара спектакл, бродот е само реквизит.