Волци од зоолошката, заем за буџетот и молк од институциите: неделата што не сакаше да одговори

Волци од зоолошката, нота за премиерот, молк од палатата

Истата реченица се повтори три пати оваа недела, со три различни поводи. Кога волци избегаа од Скопската зоолошка и усмртија кенгури, одговорот не беше објаснување туку тишина. Кога дипломатска нота со податоци за семејството на премиерот заврши на интернет, повторно немаше кој да каже како се случило. И кога синот на норвешката принцеза доби четири години затвор, палатата молчеше гласно. Молкот не е празнина – тој е одлука. Кога институцијата ќе биде фатена, првото нешто што го прави не е одговор, туку пауза.

Најевтини сме – за гостинот, не за платата

Бројките оваа недела сите ветуваа добро, додека не ги ставивме до домашната плата. Македонија е најевтина дестинација за Германците – она што за странецот е подарок, за тукашниот е луксуз. Скопје има најниска кирија меѓу главните градови, но бројката лаже сама без платата покрај неа. А гувернерот предупредува дека 80% од вториот пензиски столб нема да достигнат ни минимална пензија. Секоја пофалба за „евтино“ зависи од тоа кој плаќа и со чии пари. Кога ќе го додадеме тоа, рекордот станува сметка.

Пари за тенкови, заем за плати

Истата недела во која буџетот расте побрзо од економијата, а државата повторно се задолжува, се најави и 3,5% од БДП за одбрана. Кога едно општество се бори со плати, секој денар за тенкови е денар помалку за болница. Во меѓувреме, граѓанинот плаќа провизија за да провери сопствени пари во банка. Парите ги има. Прашањето никогаш не е дали ги има, туку за кого се наменети – и одговорот ретко сме ние.

Војната смени адреса, не и логика

Фронтот како линија на мапа полека исчезнува. Војната оваа недела се водеше на мостови што од симбол на моќ стануваат стапица, со дронови што палат руски рафинерии и принудуваат региони да рационираат гориво. Десет дена траеше примирјето пред САД повторно да удрат по Иран. А некаде на Црното Море, знаме закачено со дрон се продава како освоена територија. Бојното поле се пресели во логистиката и во сликата за камера. Адресата е нова, логиката е стара.

Истото лето, истиот сценарио

Секое лето нѐ фаќа како да е првото. Десет пожари за еден ден, истиот распоред како лани. Просечна бура ги искина улиците на Битола – кога асфалтот паѓа под обичен дожд, проблемот не е дождот. А РЕК Битола сам загадува повеќе од четири земји заедно, без казна. Тоа што го викаме невреме е всушност занемареност што првиот силен ден само ја открива.

Различни поводи, различни адреси. Но логиката под нив е иста: бројката што изгледа добро додека не ја допреш, и тишината таму каде што се очекува одговор. Метла ја чита токму таа логика – не за да ве информира што се случило, туку како да го прочитате тоа што следната недела повторно ќе се случи.