Волци од зоолошката, нота за премиерот, молк од палатата

Истата реченица се повтори три пати оваа недела, со три различни поводи. Кога волци избегаа од Скопската зоолошка и усмртија кенгури, одговорот не беше објаснување туку тишина. Кога дипломатска нота со податоци за семејството на премиерот заврши на интернет, повторно немаше кој да каже како се случило. И кога синот на норвешката принцеза доби четири години затвор, палатата молчеше гласно. Молкот не е празнина – тој е одлука. Кога институцијата ќе биде фатена, првото нешто што го прави не е одговор, туку пауза.

Најевтини сме – за гостинот, не за платата

Бројките оваа недела сите ветуваа добро, додека не ги ставивме до домашната плата. Македонија е најевтина дестинација за Германците – она што за странецот е подарок, за тукашниот е луксуз. Скопје има најниска кирија меѓу главните градови, но бројката лаже сама без платата покрај неа. А гувернерот предупредува дека 80% од вториот пензиски столб нема да достигнат ни минимална пензија. Секоја пофалба за „евтино“ зависи од тоа кој плаќа и со чии пари. Кога ќе го додадеме тоа, рекордот станува сметка.

Пари за тенкови, заем за плати

Истата недела во која буџетот расте побрзо од економијата, а државата повторно се задолжува, се најави и 3,5% од БДП за одбрана. Кога едно општество се бори со плати, секој денар за тенкови е денар помалку за болница. Во меѓувреме, граѓанинот плаќа провизија за да провери сопствени пари во банка. Парите ги има. Прашањето никогаш не е дали ги има, туку за кого се наменети – и одговорот ретко сме ние.

Војната смени адреса, не и логика

Фронтот како линија на мапа полека исчезнува. Војната оваа недела се водеше на мостови што од симбол на моќ стануваат стапица, со дронови што палат руски рафинерии и принудуваат региони да рационираат гориво. Десет дена траеше примирјето пред САД повторно да удрат по Иран. А некаде на Црното Море, знаме закачено со дрон се продава како освоена територија. Бојното поле се пресели во логистиката и во сликата за камера. Адресата е нова, логиката е стара.

Истото лето, истиот сценарио

Секое лето нѐ фаќа како да е првото. Десет пожари за еден ден, истиот распоред како лани. Просечна бура ги искина улиците на Битола – кога асфалтот паѓа под обичен дожд, проблемот не е дождот. А РЕК Битола сам загадува повеќе од четири земји заедно, без казна. Тоа што го викаме невреме е всушност занемареност што првиот силен ден само ја открива.

Различни поводи, различни адреси. Но логиката под нив е иста: бројката што изгледа добро додека не ја допреш, и тишината таму каде што се очекува одговор. Метла ја чита токму таа логика – не за да ве информира што се случило, туку како да го прочитате тоа што следната недела повторно ќе се случи.