Во кумановскиот Дом за стари лица, еден од најголемите во земјава, работат 36 вработени. Потребни се 80. Тоа значи дека установата функционира со помалку од половина од персоналот што ѝ треба, а сепак се грижи за над 170 корисници од речиси сите градови во Македонија. Бројката не бара коментар – таа сама е обвинение.

Недостигаат негуватели и медицински сестри, но и цели работни места што во секоја нормална установа се подразбираат: нема сметководител, нема правен советник, нема кадровска служба, нема социјален работник. Администрацијата ја држат само двајца луѓе. Со други зборови, установа што се грижи за најранливите живее на импровизација и на грбот на неколкумина што прифаќаат да носат туѓ товар.

Вршителот на должноста директор Александар Крстевски го кажа она што бројките веќе го покажуваат: „Негувателите и сестрите работат неуморно, даваат 150 отсто за овој дом да функционира.” Сто и педесет проценти – математика што важи само таму каде системот отсуствува, па луѓето мора да го покриваат со сопствено здравје и време она што институцијата не го обезбедила.

Домот веќе го известил надлежното министерство и потпишал меморандуми со средни училишта за волонтерска поддршка од ученици. Ученици-волонтери да покриваат дупка од 44 работни места – тоа не е решение, тоа е завиткување рана со хартиена салфета. Прашањето е едноставно и непријатно: колку долго една држава може да се фали дека се грижи за старите, додека грижата всушност ја држат тројца-четворица луѓе на раб на исцрпеност? Старите не можат да чекаат ребаланси и анализи. Тие чекаат сега.