Принцот Хари повторно застана пред британскиот суд – и повторно излезе празен. На 8 јули судот ја отфрли тужбата што тој ја водеше заедно со уште шестмина познати имиња, меѓу кои Елтон Џон, Елизабет Херли и баронесата Дорин Лоренс, против издавачот на „Дејли Мејл”. Тие тврдеа дека весникот со години доаѓал до приватни информации на нечесен начин – преку ангажирани приватни детективи, измамен пристап до доверливи податоци, па дури и прислушкување телефони.

По судење што траело 46 дена, судијата пресуди дека тужителите не успеале да докажат оти конкретните написи произлегле директно од таквите незаконски методи. Со други зборови – можеби нешто и се случувало зад кулисите, но врската со објавените текстови не била докажана до степен што судот го бара. За Хари, кој веќе доби неколку слични спорови против други британски медиумски групи, ова е горчлив пресврт.

Неговата реакција беше сè друго само не помирлива. Во заедничка изјава со баронесата Лоренс, пресудата ја нарече „очигледно прикривање” и се пожали дека судот им дал поголема веродостојност на демантите на новинарите отколку на документираните докази. „Изгледа дека има едно правило за весниците, а друго за тужителите”, беше поентата на неговата фрустрација.

И тука е балканскиот агол на приказната. Човек што е роден во една од најмоќните фамилии на светот, со армија адвокати зад себе, тврди дека системот е наместен против обичниот тужител наспроти моќниот медиум. Ако тоа му се случува нему – со сите пари и презиме што ги има – каква шанса има обичниот граѓанин кога ќе се судира со некој што купува мастило на тони? Судските битки против медиумските империи ретко ги добива тој што има помалку пари, а тоа не е проблем само на Британија.