Додека дома често се жалиме дека Македонија нигде не е забележана, во седиштето на Интерпол работат двајца Македонци – и тоа не на споредни позиции. Според генералниот секретар на Интерпол, Валдеси Уркиза, еден од нив води глобална програма за бегалци од правдата, исчезнати и барани по потерница. Мала земја, но со луѓе на големи маси.

Пораката на Уркиза е и пофалба и потсетник: „големината на една земја не е клучна, туку нејзиниот потенцијал да придонесе”. Со развојот на вештачката интелигенција и дигиталните плаќања, вели тој, криминалот целосно ги брише границите и се претвора во транснационална операција – па глобалната соработка меѓу полициските агенции е поважна од кога било. Криминалецот денес работи преку граници со еден клик; полицијата мора да го стигне на истиот терен.

Размерата е огромна. Централните бази на Интерпол содржат над сто милиони записи од полициите ширум светот и се пребаруваат милиони пати секој ден. Кога македонската полиција внесува барано лице, системот автоматски го проверува низ граничните контроли и патничките листи во целиот свет. Тоа е моќ што ниту една национална полиција не ја има сама – и токму затоа членството вреди.

Македонската полиција е активна членка и учествува во операции против трговија со дрога, луѓе и оружје, а лани Полициската академија влезе во глобалната мрежа за обука на Интерпол. Сето ова звучи охрабрувачки – но вреди да се задржи и една реалистична мисла. Соработката со Интерпол е алатка, не гаранција; таа вреди онолку колку што домашните институции ја користат. Да имаш пристап до најголемата полициска мрежа на светот, а дома случаите да стојат со години – тоа би било пропуштена шанса. Алатката е тука. Прашањето е дали ќе се користи.