Шест години по колапсот, случајот „Еуростандард банка” конечно влегува во судница. Обвинителството за организиран криминал поднесе обвинение против бизнисменот Трифун Костовски, неговиот син Коста и уште две лица за предизвикување на стечај и несовесно работење. Штетата на доверителите се проценува на над 27 милиони евра. Костовски веднаш возврати – и тоа гласно.

Преку Фејсбук, Костовски порача дека бил еден од акционерите на банката и дека немал никаков интерес таа да пропадне: „Човек кој имаше личен, деловен и животен интерес банката да опстои, а не да пропадне.” Директно ја нападна и обвинителката Катерина Коларевиќ. Обвинетиот што јавно ѝ се обраќа на обвинителката пред почеток на судењето – тоа е потег што кажува дека битката нема да биде тивка.

Пропаѓањето на Еуростандард банка во 2020 остави стотици доверители со изгубени пари – луѓе и фирми што ѝ верувале на институција што требаше да ги чува нивните средства. Обвинението доаѓа дури сега, шест години подоцна. И тука е балканското прашање што секогаш се повторува: зошто правдата за големите финансиски случаи стигнува толку бавно, кога обичниот граѓанин за помал долг го гонат за неколку месеци?

Случајот ќе биде тест за финансиската правда во земјава. Дали некој навистина ќе одговара за банка што пропадна и однесе милиони, или ќе се провлече низ години одложувања, жалби и застарувања како толку други? Костовски има право на одбрана и на претпоставка на невиност – но доверителите што изгубија сè имаат право на одговор. Прашањето не е само кој е виновен, туку дали системот воопшто умее да процесуира вакви случаи до крај. Досегашното искуство не буди голема надеж.