Некои приказни се толку иронични што делуваат измислени. На улицата „Радика” во Карпош 3, дел од кровната конструкција на една зграда се урна за време на вчерашното невреме – само три дена откако судот пресуди дека изведувачот што го изградил тој ист кров работел исправно и не сноси одговорност.

Станарите со години воделе судска битка со изведувачот, тврдејќи дека кровот е лошо изграден. Ангажирале вештаци и адвокати. И изгубиле – судот застанал на страната на изведувачот, а нив ги задолжил да платат солидни судски трошоци. Три дена подоцна, кровот за кој предупредувале падна и им даде за право на најсуров можен начин.

Материјалната штета е голема, но, за среќа, немаше повредени – иако, како што раскажуваат станарите, еден сосед за влакно избегнал сериозна повреда. Јована Стефановска, една од станарките, ја опиша целата состојба како катастрофа и постави прашање што одѕвонува подалеку од Карпош: „Во Македонија преживуваме по чиста среќа, додека животи се губат без некој да сноси одговорност.”

Нејзиното барање е директно и тешко се оспорува. „Ако Општина Карпош и другите општини кривично не ги гонат сите изведувачи одговорни за паднатите кровови, со трајно одземање на лиценците и доживотна забрана за работа, тогаш го амнестираат тоа кривично дело.” Со други зборови: ако системот што ги пуштил овие кровови сега погледне на друга страна, пораката до секој изведувач е дека лошата градба нема цена.

И тука е јадрото на приказната. Не станува збор само за еден кров и една зграда, туку за прашањето кому му верува институцијата – на станарите што со години предупредуваат, или на изведувачот со адвокати. Кога судот пресудува во корист на градбата што потоа паѓа, тоа не е само лоша среќа. Тоа е систем што бара да му се верува повеќе отколку што заслужил. А следниот кров, некаде во градот, веќе чека на ред.