Глен Хансард загина во сообраќајна несреќа со мотоцикл во Лукан, западно од Даблин, околу 4:30 часот наутро во среда. Имаше 56 години. Полицијата стигнала веднаш, лекарската помош исто така – починал кратко потоа од повредите. Останува зад себе тригодишен син, Кристи.

За многумина името нема да значи ништо. За оние што го знаат, значи една многу конкретна работа: Оскар за најдобра оригинална песна во 2008 година, за филмот „Once”. Мал ирски филм снимен со речиси никакви пари, во кој улична музика се претвора во нешто што ги освои и Холивуд и публиката. Хансард беше и лидер на бендот The Frames и половина од The Swell Season.

„Со длабока тага објавуваме дека Глен Хансард почина утрово по сообраќајна несреќа во Даблин. Семејството е длабоко потресено и разурнато од оваа трагична загуба”, соопшти неговиот менаџмент, барајќи приватност.

Претседателката на Ирска Кетрин Коноли рече дека Хансард бил клучна фигура во ирската музика и дека ги спојувал луѓето преку музиката во живо. Поранешниот претседател Мајкл Д. Хигинс го опиша како музичар што ѝ придавал големо значење на тоа да ги отвора проблемите на општеството.

Тоа последното не беше фраза. Секој Бадник Хансард свиреше на главната пешачка улица во Даблин за бездомниците, со пријатели меѓу кои и Боно. Не еднаш, за фотографија – секоја година. Човек со Оскар дома, кој се враќа на истиот тротоар од кој почнал.

Има нешто во тоа што вреди да се задржи. Музичар што стигнал до врвот и останал врзан за местото што го создало е реткост во индустрија изградена врз тоа што побрзо ќе се оддалечиш од каде што си тргнал. Балканот ја знае и обратната сцена напамет: успех, а потоа тишина кон сите што останале зад тебе.

Оскарот ќе го паметат биографиите. Бадниците на улица ги паметат само оние што биле таму.