Две свадби за два месеца, во две земји, за истиот пар. Шпанската манекенка Росио Крусет и американскиот финансиер Чарли Шајн се венчаа на 30 мај во Њујорк, а на 24 јули повторно се облекоа како невеста и младоженец – овој пат на Ибиза, за пријателите што не можеле да стигнат до Америка. Овој формат кај нас има долга традиција и друго име: свадба таму каде живееш, и втора кај своите.

Локацијата беше имот покрај море со поглед на Медитеранот. Невестата носеше парче од The Row, изработено по мерка од Мери-Кејт Олсен. Но дизајнот на самата прослава е делот што вреди да се погледне подетално, затоа што беше поставен така што истиот простор изгледаше како две сосема различни места – едно за дневната светлина, друго за ноќта.

Дневната верзија беше врзана за пејзажот: пеперутки, природни тонови, селски детали. Пеперутките беа главната нишка на целата декорација и се појавуваа меѓу палмите, во грмушките и по различни делови од градината. Според боите и обележјата, најверојатно се работеше за монарх пеперутки – вид кој се поврзува со нови почетоци, со патување, со отпорност и со преобразба. Секој што сакал да ја прочита пораката, ја имал пред себе стотина пати.

Средниот дел на поставката беше маса со сирења и солени мезиња – едноставно и добро изведено. На голема дрвена површина беа поставени различни видови сирење, сувомеснати производи, домашно печен леб, овошје и мали закуски. Едно големо парче сирење служеше како постамент за да се подигнат некои од дрвените табли. Наоколу висеа плетенки лук, сушени пиперки, гроздови и домати, а на горниот дел на конструкцијата – букети сушени цвеќиња свртени надолу. Ако тоа звучи познато, тоа е затоа што е блиско до она што секоја балканска трпеза го знае напамет, само подредено од некој што му е тоа професија.

Меѓу растителноста стоеја неколку столбови со огледала што ја одразуваа градината и што, во зависност од аголот, изгледаа како да исчезнуваат речиси целосно. Огледалата обично се поврзуваат со размислување, со идентитет и со поминатиот пат – референца што на свадба функционира без ниту еден знак со текст.

Палетата беше зелена, кафеава и бела. Зеленото беше во дрвјата, тревата, избраното цвеќе и на некои столчиња и фотелји. Кафеавото – во дрвото, масите и таблите. Белото влезе главно преку мебелот и текстилот. Три бои, ниту една дополнителна одлука.

А потоа падна ноќта и сè се промени. Неонските тонови ја зазедоа декорацијата – розово, виолетово, црвено и сино прошетаа низ просторот преку различни игри со светлина, додека геометриски силуети се цртаа врз пејзажот и мали одблесци ги обоеја стеблата и листовите на палмите. Базенот стана дел од сценографијата преку проекции нацртани врз водата, што потсетуваа на сирени и на морски животни, меѓу кои и на октоподи.

Значи од селска трпеза со плетенки лук до неонска проекција на октопод врз базен, во ист двор, во ист ден. Тоа не е неодлучност – тоа е свесна одлука дневната и ноќната свадба да бидат два различни настани, за да не мора никој од гостите да избира која верзија му се допаѓа повеќе.